Programy i pomoce do katechezy inicjacji chrześcijańskiej w Diecezji

Nowe programy i pomoce duszpasterskie do katechezy inicjacyjnej
w Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

Pragniemy przekazać duszpasterzom, katechetom i animatorom świeckim nowe programy i pomoce duszpasterskie do katechezy inicjacyjnej. Wykorzystanie ich w parafii pomoże wiernym w formacji do przyjęcia sakramentów: chrztu św., I Komunii św. i bierzmowania.

Zachęcam do nabywania powyższych pomocy duszpasterskich i korzystania z nich w parafiach.

ks. dr Wojciech Lechów
Redaktor

Pomoce duszpasterskie do katechezy inicjacyjnej w Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej - od 01.05.2016 r.

zg - chrzest swiety kolor (Copy)

  1. Wprowadzenie

Program duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2013-17 skupiony jest na 1050. rocznicy chrztu Polski. Przygotowując się do tego wydarzenia, chcemy pogłębić rozumienie i przeżywanie sakramentu chrztu świętego i jego konsekwencje dla życia. Konkretnym zadaniem w realizacji tego celu jest odnowa katechezy rodziców i chrzestnych przed chrztem dziecka. „Chrzest jest najpiękniejszym i najwspanialszym darem Boga…” (Grzegorz z Nazjanzu), „Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego (…) i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów (KKK 1213).

Wydaje się ważnym zadaniem dla wszystkich duszpasterzy, aby ukazywać znaczenie sakramentu chrztu, by wierni pogłębiali swoją wiarę w rzeczywiste działanie Jezusa w sakramencie, a nadto znali przepisy dotyczące sprawowania chrztu dzieci i byli przygotowani do udziału w liturgii oraz do wychowania dzieci w wierze. Rodzice, jako pierwsi wychowawcy w wierze swoich dzieci zobowiązani są do odpowiedniego przygotowania do chrztu oraz wypełnienia zobowiązań przyjętych podczas chrztu dziecka. Kodeks Prawa Kanonicznego zobowiązuje ich do odpowiedniego przygotowania do chrztu: „ Rodzice dziecka chrzczonego, jak również chrzestni, powinni być należycie pouczeni o znaczeniu tego sakramentu i o związanych z nim obowiązkach. Proboszcz winien osobiście lub przez innych zatroszczyć się, ażeby rodziców właściwie przygotować pasterskimi pouczeniami a także wspólną modlitwą, zbierając razem po kilka rodzin oraz, gdy to możliwe, składając im wizytę” (KPK, kan. 851 § 2). Także w Katechizmie w szczególny sposób podkreśla się odpowiedzialność rodziców i chrzestnych za rozwój łaski chrztu: „Aby mogła rozwijać się łaska chrztu, potrzebna jest pomoc rodziców. Na tym polega także rola rodziców chrzestnych, którzy powinni być głęboko wierzący, a także zdolni i gotowi służyć pomocą nowo ochrzczonemu, zarówno dziecku, jak dorosłemu, na drodze życia chrześcijańskiego. Ich misja jest prawdziwą funkcją eklezjalną (KKK 1255).

W praktyce przygotowanie do chrztu św. często ogranicza się do jednego spotkania z rodzicami w kancelarii parafialnej i krótkiego pouczenia o liturgii i teologii chrztu. Dlatego pilną potrzebą jest wypracowanie nowego programu przygotowania do chrztu św. Bp Wilhelm Pluta nauczał: „O ile nie podejmiemy z całą świadomością odnowy udzielania sakramentów św., grozi z jednej strony dalsze rozszerzanie i utrwalanie rytualizmu, formalizmu sakramentalnego na pograniczu magii (…), a czego skutkiem będzie, iż życie sakramentalne naszych wiernych nie będzie osobistym spotkaniem z Chrystusem (…). Na dalszym zaś etapie skutkiem tego będzie wyraźne osłabienie religijności”[1].

Niniejszy Program „Chrzest sakramentem wiary” oparty został na wskazaniach duszpasterskich sługi Bożego Bpa Wilhelma Pluty[2] oraz na dokumentach katechetyczno-pastoralnych Kościoła katolickiego w Polsce[3]. Ma on pomóc duszpasterzom w posłudze związanej z przygotowaniem i udzieleniem chrztu św., „aby chrzest nie stał się tylko zwyczajem i obyczajem z przeszłości odziedziczonym, ale by był wyrazem świadomej wiary tych, którzy go przyjmują i tych, którzy dają dzieci ochrzcić[4].

  1. Szczegółowe wskazania duszpasterskie

Przy udzielaniu chrztu szczególną rolę pełnią rodzice i chrzestni. Oni nie tylko proszą o chrzest dla dziecka, ale też zobowiązują się pomagać mu rozwijać otrzymany dar Bożego życia. Do odpowiedniego przygotowania do chrztu zobowiązuje wierzących rodziców Instrukcja Duszpasterska Episkopatu o udzieleniu sakramentu chrztu świętego dzieciom, w której stwierdza się: w celu udzielenia odpowiednich pouczeń o misterium chrztu, wychowaniu w wierze, o roli apostolskiego przykładu rodziców chrzestnych i o liturgii tego sakramentu należy przeprowadzić bezpośrednie katechezy przygotowawcze[5].

Przygotowanie do chrztu św. powinno uwzględniać następujące postulaty duszpasterskie dotyczące: parafii, rodziców dzieci ochrzczonych, chrzestnych oraz duszpasterzy.

  • Parafia

Wobec wielkości sakramentu chrztu zadaniem Kościoła jest ukazywanie jego znaczenia. Chodzi o to, aby wierni pogłębiali swoją wiarę w rzeczywiste działanie Boga, mieli świadomość dokonującej się przemiany oraz konsekwencji wynikających z jego przyjęcia.

Tematyka sakramentu chrztu winna pojawiać się na różnych płaszczyznach działań duszpasterskich: w homiliach niedzielnych, zwłaszcza w Wielkim Poście oraz niedzieli Chrztu Pańskiego, w kazaniach okolicznościowych oraz podczas katechizacji dzieci i młodzieży. Do pouczenia wiernych o przepisach prawnych i liturgicznych, o przebiegu i formach udziału w liturgii można też wykorzystać ogłoszenia, podawane podczas niedzielnej liturgii, szczególnie w Adwencie i w Wielkim Poście. Wreszcie innym ważnym środkiem głoszenia nauki Kościoła o tym sakramencie i kształtowaniu właściwej postawy wiernych w odniesieniu do chrztu dzieci, jest samo sprawowanie liturgii sakramentu z udziałem wspólnoty parafialnej[6].

Wiara w sensie zawierzenia Bogu i oddania się Mu jest skarbem całej podstawowej wspólnoty lokalnej, jaką jest parafia. Ta wspólnota wiary i miłości nosi w sobie wiarę, która ujawnia się w braterskiej wspólnocie, która powinna „nieść” wiarę ochrzczonego. Każdy chrzest jest ważnym wydarzeniem całej parafii, a nie tylko rodziny dziecka chrzczonego. Parafia-wspólnota z wielką radością musi przyjąć do siebie każdego nowoochrzczonego.

Parafia powinna przygotować spośród siebie osoby, które mogą brać czynny udział w obrzędach chrztu św.: np. katechetów świeckich do prowadzenia katechez przedchrzcielnych. Duszpasterz będący zwornikiem wspólnoty parafialnej może odwiedzić rodzinę dziecka nowoochrzczonego przed lub po chrzcie św.

Wszystkie te działania ożywiają wspólnotę parafialną i chronią poszczególne rodziny od społecznej i religijnej izolacji, osamotnienia, zwłaszcza w dużych środowiskach.

  • Rodzina

Rodzice w sferze nadprzyrodzonej muszą stale rozbudzać życie łaski u swoich dzieci. Oni stanowią najistotniejsze zaplecze rozwoju tego życia i są niezastąpionymi przez nikogo jedynymi wychowawcami w dziedzinie życia religijnego dzieci. W tym celu i powinni przeżyć pogłębienie teologiczne chrztu św., którego udzielenie winno być dla rodziny niejako rekolekcjami domowymi i rodzinnymi.

Zadania rodziców:

Rodzice osobiście zgłaszają duszpasterzowi gotowość ochrzczenia dziecka. Mogą, a nawet powinni tego zgłoszenia dokonać jeszcze przed urodzeniem dziecka, aby wziąć udział w naukach – konferencjach dla rodziców. Przedmiotem tych nauk winna być w sposób zrozumiały podana teologia chrztu św. oraz sposób udziału rodziców w samym obrzędzie.

Konferencje można urządzać dla kilku rodzin wspólnie. Duszpasterz powinien przeprowadzić chociaż jedną indywidualną rozmowę z rodzicami, „aby o chrzest nie prosili ze zwyczaju, ale z poczucia odpowiedzialności i gotowości do wychowania religijnego dzieci”[7]. Należy mocno wyakcentować ważność udziału rodziców w samym obrzędzie, gdyż tylko w oparciu o ich wiarę i o wiarę Kościoła, można ochrzcić dziecko. Rodzice muszą świadomie wyznać swoją wiarę przed wspólnotą Kościoła i oświadczyć, że chcą wychować dziecko w wierze katolickiej.

Celem utrzymania kontaktu duszpasterskiego z rodzicami umożliwiającego też i wychowanie religijne dzieci, duszpasterz powinien zapowiedzieć obchody i rocznice chrztu dzieci. Powinno wyznaczyć się stałe terminy niedzielne, w których odprawia się uroczyście Msza św. za „roczne dzieci” i za ich rodziców, wychowawców połączone z błogosławieństwem dzieci.

  • Chrzestni

Należy uświadamiać wiernych, że na chrzestnych nie mogą wybierać ludzi przypadkowych, kierując się względami wyłącznie świeckimi, zwłaszcza ludzi niepraktykujących czy nawet niewierzących. Chrzestni bowiem mają w czasie obrzędu prosić o chrzest dla dziecka jako znak wiary; mają wyraźnie i otwarcie wyznać swoją wiarę i przyrzec troskę i pomoc przy wychowaniu religijnym dziecka nowoochrzczonego. Trzeba więc rodzicom i wszystkim wiernym podać do wiadomości przepisy Kościoła o chrzestnych.

O zdaniach chrzestnych wspomina się w Kodeksie Prawa Kanonicznego:

Kan. 872 – Przyjmujący chrzest powinien mieć, jeśli to możliwe, chrzestnego. Ma on dorosłemu towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu, a dziecko wraz z rodzicami przedstawiać do chrztu oraz pomagać, żeby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki.

Kan. 873 – Należy wybrać jednego tylko chrzestnego lub chrzestną, albo dwoje chrzestnych.

Kan. 874 –

  • 1. Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:
  • jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;
  • ukończył szesnaście lat, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku;
  • jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;
  • jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej;
  • nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.
  • 2. Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu.

W miarę możności chrzestni powinni brać udział w konferencjach dla rodziców, co umożliwi im lepsze przeżycie tej uroczystości i głębszą świadomość nadprzyrodzonej rzeczywistości, jaką jest chrzest. Jeżeli chrzestni nie brali udziału w naukach przed chrztem św., celebrans przed samym obrzędem chrztu św. powinien wspomnieć krótko o zasadach tyczących funkcji chrzestnych.

  • Duszpasterze – szafarze chrztu św.

Z treści wszystkich wskazań obrzędu chrztu św. dziecka jak również z zasad psychologii i pedagogiki duszpasterskiej wynika bardzo ważna rola duszpasterska księdza dla skuteczności duszpasterskiej inicjacji chrzestnej.

Zadania szczegółowe:

  • Głównym zadaniem duszpasterza jest dążyć do zmiany mentalności wiernych w odniesieniu do spraw związanych z udzieleniem chrztu.
  • Zadaniem duszpasterza jest żywy kontakt duszpasterski z rodziną przygotowującą się do chrztu dziecka.
  • Przeprowadzenie w przystępny i poprawnie teologicznie sposób konferencji o chrzcie św. Treścią spotkań powinny być tematy zawarte w niniejszym programie. Nie wolno przygotowania ograniczać tylko do omówienia liturgii sakramentu chrztu.
  1. Realizacja programu

Cele katechezy przedchrzcielnej wyznaczają następujące zadania: ukazanie prawdy o chrzcie w kontekście historii zbawienia oraz życia poszczególnego chrześcijanina; ukazanie odpowiedzialności za rozwój wiary, nadziei i miłości w życiu ochrzczonego; budzenie troski o chrześcijańskie wychowanie i wskazanie sposobów jego realizacji; przygotowanie do czynnego udziału w obrzędzie chrztu świętego[8].

Program zakłada jedno indywidualne i trzy grupowe spotkania z rodzicami (oraz chrzestnymi) zgłaszającymi dziecko do chrztu. Rodzice mogą uczestniczyć w katechezach jeszcze przed narodzeniem dziecka. Jeśli byłaby taka możliwość, choć jedno spotkanie z rodzicami mogłoby odbyć się w ich domu. W instrukcji liturgicznej uczestniczą rodzice dziecka i chrzestni.

Doświadczenie duszpasterskie wskazuje, że sytuacje rodziców pragnących chrztu swojego dziecka bywają niekiedy bardzo skomplikowane. Najczęściej spotykaną trudnością jest nieuporządkowanie życia małżeńskiego rodziców dziecka (związki niesakramentalne, oraz osoby, które nie poczuwają się do jakichkolwiek trwałych związków). Prowadzący katechezę powinien uwzględnić zróżnicowane sytuacje życiowe uczestniczących w katechezie.

Roztropność duszpasterska wymaga, aby te sytuacje w odpowiedzialny sposób rozeznawać i podejmować właściwe rozwiązania, np. proponując dodatkowe katechezy.

  • Spotkanie pierwsze – indywidualne

Pierwsze spotkanie ma charakter rozmowy wychowawczo-duszpasterskiej z rodzicami na temat chrztu. Zapraszani są na nie poszczególni rodzice, którzy wyrażają chęć ochrzczenia dziecka. Ma ono charakter duszpasterski i nie powinno być powiązane z załatwieniem formalności kancelaryjnych. Od sposobu odbycia tego pierwszego spotkania zależy ustosunkowanie się rodziców do właściwej katechezy przedchrzestnej dla nich przeznaczonej. Serdeczna rozmowa sprzyja nawiązaniu kontaktu rodziny z parafią i Kościołem.

To pierwsze spotkanie winno się odbyć nie grupowo, ale z każdą parą rodziców z osobna, a odbywać się musi w miłej atmosferze w kancelarii parafialnej.

Zasadniczym jego celem jest nie tylko przyjęcie oświadczenia, że rodzice chcą ochrzcić dziecko, ale też wybadanie, czy rodzice spełniają warunki do przyjęcia chrztu przez dziecko. Chodzi o motywy, jakimi się kierują rodzice oraz o ich gotowość wychowania dziecka w duchu katolickim. Do zdobycia odpowiedniej informacji o postawie rodziców może posłużyć przedstawienie ogólnego zarysu teologii chrztu z jej konsekwencjami. Trzeba zapowiedzieć, że wnioski szczegółowe, wynikające z tych ogólnych zasad, będą tematem kolejnych konferencji, na które duszpasterz zaprasza rodziców w wyznaczonych terminach Należy zatroszczyć się, aby to pierwsze, jak i kolejne spotkania odbyły się raczej przed przyjściem dziecka na świat, gdyż jego pojawienie się w domu dość mocno wpływa na zmianę rytmu życia domowego, a przede wszystkim ogranicza w dużym stopniu czas przeznaczony na te spotkania.

  • Spotkania grupowe – konferencje

Istotą przygotowanych konferencji jest przede wszystkim przekazanie rodzicom podstawowych treści dogmatyczno-liturgicznych o sakramencie chrztu św. oraz wskazanie konkretnych i praktycznych wniosków mogących wspomagać proces wychowania religijnego dziecka w rodzinie.

Tematyka poszczególnych konferencji:

a. Chrzest św. nowym życiem w Chrystusie
b. Rola i zadania rodziców w wychowaniu w wierze dzieci
c. Instrukcja liturgiczna – liturgia obrzędu chrztu św.

Katechezy chrzcielne prowadzone mogą być przez duszpasterzy oraz przez odpowiednio przygotowane osoby świeckie. Duszpasterze zasadniczo zajmują się przeprowadzeniem instrukcji liturgicznej, a świeccy prowadzą katechezy. Spotkania prowadzone przez przygotowane do tego osoby świeckie mogą być bardzo owocne, gdyż obok przekazu treści doktrynalnych mogą stać się miejscem świadectwa i dzielenia. Dla wielu wiernych ważne jest doświadczenie spotkania, na których mogą spokojnie rozmawiać i dzielić się swoimi przemyśleniami, a jednocześnie spotykają się ze świadectwem wiary osób z sąsiedztwa. Dobre owoce mogą przynieść spotkania w małych grupach, z jednym czy z dwoma małżeństwami.

[1] Bp. W. Pluta, Chrzest święty. Pomoce dla duszpasterstwa sakramentalnego w parafii, Gorzów Wlkp. 1979, s. 8.

[2] Tamże.

[3] Komisja Wychowania Katolickiego KEP, Wskazania dotyczące katechezy rodziców i chrzestnych przed chrztem dziecka, http://www.katecheza.episkopat.pl.

[4] Bp W. Pluta, dz. cyt. s. 18.

[5] Konferencja Episkopatu Polski, Instrukcja duszpasterska o udzieleniu sakramentu chrztu świętego dzieciom, 1975, n. 6.

[6] Por.: Tamże, n. 3.

[7] Bp W. Pluta, dz. cyt. s. 21.

[8] Komisja Wychowania Katolickiego KEP, Wskazania dotyczące katechezy rodziców i chrzestnych…, dz. cyt. n. 6.

 

***

chrzest naszego dziecka zg - okladka-page-001W diecezjalnych księgarniach św. Antoniego ukazała się kolejna pomoc duszpasterska do katechezy chrzcielnej: Chrzest naszego dziecka. Poradnik dla rodziców i chrzestnych. Adresowana jest dla rodziców i chrzestnych przygotowujących się do chrztu dziecka. Zapraszamy do nabywania! 

zg - pierwsza komunia swieta kolor (Copy)Parafia jest „pierwszoplanowym miejscem katechizacji” (CT 67) i jest „pierwszą po rodzinie szkołą chrześcijańskiej religii, modlitwy i formacji moralnej”. Katecheza w parafii dopełnia katechezę szkolną i wprowadza w życie sakramentalne Kościoła. Dlatego w niej powinno się odbywać przygotowanie do I Komunii św. i do bierzmowania. Właściwe przygotowanie do przyjęcia sakramentów przyczynia się do rozwijania dojrzałej wiary dzieci i młodzieży, oraz ich rodzin. Przygotowanie oraz samo przeżycie pierwszej spowiedzi i Komunii świętej, pierwszego pełnego uczestniczenia we Mszy świętej pomaga w kształtowaniu religijnych, moralnych i ludzkich dzieci. Dlatego odpowiednia formacja do Pierwszej Komunii świętej wpływa w znacznym stopniu na późniejsze ich życie, a także i życie Kościoła.

  1. PRZYGOTOWANIE DO PIERWSZEJ KOMUNII ŚW.

Pogram formacji do Pierwszej Komunii świętej „Wychowanie dzieci do miłości Jezusa Eucharystycznego”[1] zakłada następujące etapy: przygotowanie dalsze, bliższe i bezpośrednie oraz kontynuacja wtajemniczenia dziecka w życie eucharystyczne.

  1. Przygotowanie dalsze

Przygotowanie dalsze obejmuje wychowanie religijne w domu, katechezę przedszkolną oraz szkolną w klasach I-III. W tym czasie dziecko powinno otrzymać podstawowe wiadomości religijne, wiadomości o Jezusie Eucharystycznym i o łączności z Nim. Na tym etapie należy zwrócić uwagę na następujące elementy formacji:

Współpraca z rodzicami

Przygotowując dzieci do pierwszej spowiedzi i Komunii świętej należy nawiązać kontakt z rodzicami. Od początku przygotowania informuje się rodziców o ich zadaniach. Wśród nich należy wymienić:

  • dopilnowanie, by dziecko systematycznie uczęszczało na nauki przygotowawcze,
  • dowiadywanie się od dziecka, czego się nauczyło,
  • wspólna z dzieckiem modlitwa,
  • pomoc w wieczornym rachunku sumienia,
  • przypomnienie dziecku przy różnych okazjach, że przygotowuje się do Pierwszej Komunii św.,
  • ułatwienie spełniania dobrych uczynków,
  • uczestniczenie z dzieckiem w niedzielnej Mszy św.,
  • wytworzenie w domu atmosfery sprzyjającej przygotowaniu dziecka do Pierwszej Komunii św.

W prowadzenie dzieci w życie modlitwy

Myślą przewodnią okresu przygotowania dzieci do Pierwszej Komunii św. jest łączność z Chrystusem i rozpoczęcie życia z Nim, czemu sprzyja i pomaga dobra modlitwa. Dziecko musi wykroczyć nieco poza samą pamięciowo-mechaniczną umiejętność modlitwy. Należy uczyć dzieci modlić się własnymi słowami i myślą. Podaje się przykłady z życia Pana Jezusa, z życia dzieci, daje się wzory krótkich modlitw. Uczy się różnych rodzajów modlitwy, np. błagalnej, przebłagalnej, uwielbienia, pokornej. Zwracamy uwagę na różnorodność tematyki modlitw, prostotę, formę. Uczy się dzieci, jak przygotować serce Panu Jezusowi, jak Go przywitać, bo On będzie ukryty, więc trzeba Go odnaleźć aktem wiary i miłości.

Rok liturgiczny pomocą w przygotowaniu dziecka do Pierwszej Komunii świętej

Kościół udziela pomocy w przygotowaniu dziecka do Pierwszej Komunii św. poprzez rok kościelny. Wspólnie z dziećmi można przypatrywać się tym okresom i rozważać, czego one nas uczą. Rok kościelny daje liczne okazje do chrześcijańskiego wychowania dziecka w domu i przygotowania go do Pierwszej Komunii św. Niektóre okresy roku kościelnego w szczególny sposób umożliwiają wykonanie takich zajęć praktycznych, do których można zachęcić dzieci. Są to adwent, żłóbek w okresie Bożego Narodzenia i inne. 

Przygotowanie do udziału we Mszy św.

Przygotowując dziecko do pełnego uczestniczenia we Mszy św. stara się, aby zrozumiało i umiało przeżyć Eucharystię, w której Jezus Chrystus uobecnia swoją śmierć i zmartwychwstanie, swoje ofiarowanie się w wieczerniku i razem z nami uwielbia Ojca. Na katechezie należy przygotować dziecko do osobistego kontaktu z Chrystusem we Mszy św. Budzi się w dziecku pragnienie udziału w niedzielnej Mszy św., bo w niej Pan Jezus jest obecny ze wszystkimi ludźmi modlącymi się w kościele. Jest obecny w osobie kapłana sprawującego Ofiarę. On sam mówi do nas w głoszonym Słowie Bożym. Pan Jezus wspólnie z nami wielbi Boga Ojca i karmi swoim Ciałem i Krwią. Zachęca się dzieci, aby swoje codzienne trudy, naukę, dobre uczynki, miłość okazywaną Panu Bogu i bliźnim, wszystko, co czynią – włączały w Ofiarę Chrystusa we Mszy św. i razem z Panem Jezusem ofiarowywały je Bogu Ojcu. Mszę św. ukazuje się dzieciom jako Ucztę Eucharystyczną – Ucztę Paschalną i wyjaśnia się, że cała Msza św. prowadzi do tego, aby uczestniczący w niej przyjęli Ciało Pańskie pod postacią Chleba i zjednoczyli się z Chrystusem. Dąży się do tego, aby w dziecku wywołać pragnienie spotkania i zjednoczenia się z Chrystusem w Komunii św. i dać do zrozumienia, że Pan Jezus wszystkich uczestniczących łączy w rodzinę Bożą. Uczy się dzieci, aby będąc na Mszy św. brały w niej czynny udział poprzez wspólny śpiew, odpowiedzi, wspólne modlitwy, a w chwilach ciszy modliły się własnymi słowami, własnymi myślami.

  1. Przygotowanie bliższe

Katechezy w parafii

Przygotowanie bliższe ze swej istoty jest związane z parafią. Obejmuję formację dzieci i ich rodziców poprzedzającą uroczystość Pierwszej Komunii świętej. Powinna być ona zharmonizowania z rokiem liturgicznym Kościoła. Dlatego też spotkania i nabożeństwa z dziećmi należy zaplanować na cały rok. Można to uczynić rozkładając w czasie poświęcenie i wręczenie dzieciom dewocjonaliów. W całorocznym przygotowaniu dzieci do Pierwszej Komunii świętej należy zwrócić uwagę na Msze św. dla dzieci przygotowujących się do komunii św. i ich rodziców, połączone z odpowiednią katechezą eucharystyczną, w czasie której przybliżać się będzie dzieciom poszczególne części Mszy św.
Z katechezą dzieci równolegle należy zadbać o katechezę ich rodziców. Proponuje się cztery spotkania w parafii z rodzicami. W celu realizacji tego zadania zostały przygotowane odpowiednie konferencje.

 Pierwsza spowiedź

Do pierwszej spowiedzi św. trzeba przygotować nie tylko dzieci, ale i rodziców. Powinna odbyć się tuż przed dniem Pierwszej Komunii św. W przeddzień przypomina się dzieciom o obowiązku przeproszenia rodziców, rodzeństwa i nauczycieli za wyrządzone przykrości. Na spowiedź zaprasza się obcych księży. W tym dniu do spowiedzi przystępują też rodzice, rodzeństwo, chrzestni oraz krewni — wszyscy, którzy uczestniczą w uroczystości pierwszokomunijnej. W dzień spowiedzi lub nieco wcześniej udziela się dzieciom wskazań dotyczących samej uroczystości, a więc zachowania się, przestrzegania ustalonego porządku itp.

Rozmowa z dzieckiem w obecności rodziców

Zgodnie z programem przygotowania dzieci do Pierwszej Komunii św. należy zwrócić większą uwagę na wychowanie do życia chrześcijańskiego niż na pamięciowe opanowanie katechizmu. Dlatego wydaje się słuszne zrezygnowanie z egzaminów i poprzestanie na rozmowie z rodzicami i dziećmi. Rozmowa taka pozwala zorientować się w życiu religijnym dziecka, pobudzić je do pracy nad sobą, pozwala również na nawiązanie osobistego kontaktu z rodzicami. Można też wspólnie ustalić niektóre zagadnienia dotyczące życia chrześcijańskiego dziecka i jego rodziny. Rozmowa taka składałaby się z trzech części:

  • rozmowa z dzieckiem,
  • rozmowa z rodzicami
  • rozmowa wspólna.

Tematy, które należy poruszyć w rozmowie z dzieckiem po uprzednim nawiązaniu kontaktu:

  • Praktyka modlitwy;
  • Rozumienie niektórych prawd wiary;
  • Rozumienie i praktyka Mszy św.;
  • Komunia św.;
  • Grzech i Sakrament Pokuty;
  • Co robić, aby być lepszym?
  1. Przygotowanie bezpośrednie

 Spotkanie z rodzicami

Obejmuje ono zarówno wyjaśnicie wszystkich szczegółów uroczystości komunijnej w kościele i w domu rodzinnym. Dlatego przed uroczystością Pierwszej Komunii św. organizuje się z rodzicami spotkanie, na którym omawia się następujące sprawy:

  • Ubiór dziecka (kładzie się nacisk, aby strój był jednolity i skromny ).
  • Przygotowanie kościoła (chodzi tu głównie o elementy dekoracyjne związane z uroczystością).
  • Duchowe przygotowanie rodziny, czyli pełne uczestniczenie w uroczystości komunijnej.
  • Wspólna wieczorna modlitwa wszystkich domowników w przeddzień uroczystości oraz błogosławieństwo dziecka przez rodziców przed jego wyjściem do kościoła w dniu Pierwszej Komunii świętej.
  • Przygotowanie domu rodzinnego. Wiele miejsca poświęca się uroczystości w domu. Powinna ona mieć charakter bardzo religijny i skromny, bez alkoholu. Zaprasza się na nią osoby najbliższe oraz rodziców chrzestnych. Nie obdarowuje się dziecka bogatymi prezentami, większymi sumami pieniędzy, gdyż u niektórych dzieci wywołują niezdrowe ambicje.
  1. Przygotowanie parafii

Dobre przygotowanie uroczystości Pierwszej Komunii św. jest wielkim przeżyciem nie tylko dla dziecka i jego najbliższych, ale również dla wszystkich parafian. Aby ten dzień Pierwszej Komunii św. był dniem oczekiwania całej parafii, należy z wyprzedzeniem miesięcznym zapowiedzieć tę uroczystość w kościele i wspólnie modlić się w intencji dzieci i rodziców, zachęcić wiernych do pełnego uczestnictwa we Mszy św. celem przypomnienia swojej Pierwszej Komunii św.

 Dzień Pierwszej Komunii św.

Pierwszą Komunię św. należy urządzić jak najuroczyściej, więc najlepiej nadaje się do tego niedziela. Dzieci i ich rodzice powinni mieć zarezerwowane miejsce w ławkach. Dlatego już wcześniej przygotowuje się wiernych w parafii i prosi o pozostawienie wyznaczonych ławek dla dzieci i najbliższych. Powinna też być zapewniona opieka nad dziećmi przez katechetów i rodziców.

Obrzęd uroczystości może mieć następujący przebieg:

  • Zgromadzenie się dzieci i rodziców na placu kościelnym na pół godziny przed Mszą św.
  • Powitanie dzieci przez księdza, pokropienie wodą święconą.
  • Wygłoszenie słowa do rodziców, po którym rodzice udzielają błogosławieństwa swoim dzieciom.
  • Procesja do kościoła
  • Odnowienie obietnic Chrztu św. przy zapalonych świecach,
  • Msza św., w czasie której dzieci modlą się wspólnie i własnymi słowami, śpiewają pieśni przygotowane na ten dzień. Podczas Mszy św. zdjęcia robią tylko wyznaczone przez proboszcza osoby.
  • Przed Komunią św. słowo księdza skierowane do dzieci, do rodziców.
  • Po Mszy św. dzieci dziękują rodzicom za trud wychowania.

Po południu nabożeństwo: oddanie się Sercu Pana Jezusa i Matce Bożej.

  • Wspólna fotografia pamiątkowa.
  • Rozdanie pamiątek Pierwszej Komunii św.
  • Złożenie postanowień pierwszokomunijnych.
  1. Kontynuacja wtajemniczenia dziecka w życie eucharystyczne.

Po uroczystości Pierwszej Komunii św. przez cały tydzień dzieci w albach przychodzą na Mszę św. i przystępują do Komunii św. Dalsze wtajemniczenie w życie eucharystyczne dokonuje się poprzez częstą Komunie św. oraz praktykę dziewięciu pierwszych piątków miesiąca. Tematy te powinny być poruszane w tzw. „Białym Tygodniu” i przypominane na katechezie w klasie czwartej. Należy także pamiętać o przygotowaniu dziecka i jego rodziny do przeżywania rocznicy Pierwszej Komunii świętej.

  1. STRUKTURA MATERIAŁÓW

Przygotowanie dzieci do Pierwszej Komunii św. do wielkie i odpowiedzialne zadanie stojące przed duszpasterzami i katechetami. Pomocą w realizacji tego zadania służą przygotowane pomoce i materiały.

Opracowanie składa się z czterech części:

  1. Celebracje liturgiczne połączone z przekazaniem „znaków wiary”
  2. Konferencje dla rodziców
  3. Propozycje kazań i homilii
  4. Liturgia uroczystości Pierwszej Komunii Świętej w parafii

Ad. 1.

Dzieci przygotowujące się do Pierwszej Komunii św. wraz ze swoimi rodzicami uczestniczą w celebracjach liturgicznych, w czasie których kapłan błogosławi i przekazuje im znaki wiary. Wręczenie dzieciom dewocjonaliów, które zwyczajowo otrzymują przed I Komunią św., może stać się dla nich przeżyciem religijnym, jeśli odbędzie się to w odpowiedniej oprawie modlitewnej: krótkie nabożeństwo, Słowo Boże, poświęcenie dewocjonaliów. Wręczanie ich najlepiej odłączyć od samej uroczystości pierwszokomunijnej i rozłożyć je w czasie. Przekazanie znaków jest okazją do okazją do pogłębiania życia duchowego dziecka. Dlatego przy przekazywaniu znaków należy zaakcentować następujące wymagania:

  • Różaniec (wręcza się na początku października). Zwraca się uwagę na rolę modlitwy różańcowej.
  • Medalik z łańcuszkiem (wręcza się 8 grudnia w uroczystość Niepokalanego Poczęcia N.M.P.). Zwraca się uwagę na naśladowanie Pana Jezusa.
  • Świeca (wręcza się w uroczystość Ofiarowania Pana Jezusa 2 lutego). Zwraca się uwagę na potrzebę świadectwa o Panu Jezusie.
  • Książeczka do nabożeństwa (wręcza się w marcu, by dzieci miały czas zapoznać się z nią i korzystały z niej podczas uczenia ich pieśni czy niektórych modlitw i nabożeństw). Zwraca się uwagę na gorliwe uczestniczenie we Mszy św.
  • Obrazek pamiątkowy od I Komunii św. Wręcza się na nabożeństwie popołudniowym w dniu I Komunii św.

Dobrze jest wymagać od dzieci, by przed wręczeniem poszczególnych dewocjonaliów nauczyły się wyznaczonych im uprzednio prawd wiary i modlitw, co przynagla je i zachęca do większej pilności i gorliwości w nauce.

Ad 2.

Konferencje dla rodziców obejmują cztery zagadnienia przypisane poszczególnym spotkaniom:

  1. Zadania rodziny w przygotowaniu dziecka do pierwszej Komunii św.?
  2. Msza św. spotkaniem z Bogiem i człowiekiem
  3. Spowiedź św. sakramentem nawrócenia
  4. Życie eucharystyczne dziecka

W czasie spotkań z rodzicami należy spotkań omawiać również rok liturgiczny, zwyczaje religijne z nim związane, uczyć włączania dzieci w przeżywanie tajemnic wiary obchodzonych w roku liturgicznym i obrzędów liturgicznych.  Tłumaczy się im znaczenie poszczególnych dewocjonaliów, jakie dzieci otrzymują w czasie formacji. Oprócz tego podejmuje się sprawy związane z uroczystością I Komunii św. Omówić powinno się z rodzicami następujące kwestie: niepodawanie alkoholu podczas przyjęcia pierwszokomunijnego w domu, ubiór dziecka (alba), prezenty z okazji tej uroczystości, robienie zdjęć i kręcenie filmu. Przez częste przypominanie urabia się odpowiednią atmosferę i nastawienie. Zachęca się rodziców do przygotowana i przystrojenie kościoła i jego wnętrza na uroczystość I Komunii św.

Ad 3.

Przygotowane zostały propozycje kazań i homilii dla duszpasterzy, które można wykorzystać w czasie nabożeństw, Mszy św. pierwszokomunijnej i „Białego Tygodnia”.

Ad 4.

Liturgia uroczystości pierwszej Komunii świętej w parafii podzielona została na następujące etapy:

  1. Liturgia uroczystości przed pierwszą Komunią św.
  2. Liturgia uroczystości w dniu pierwszej Komunii św.
  3. Sakrament pokuty i pojednania.
  4. Uroczysta Msza św.
  5. Agapa po pierwszej Komunii św. w domu
  6. Nabożeństwo popołudniowe
  7. „Biały Tydzień”

[1] W redakcji obecnego programu przygotowania do pierwszej Komunii św. korzystano z programu opracowanego pod redakcją ks. Romana Harmacińskiego, Wychowanie dzieci do życia eucharystycznego, Gorzów Wlkp. 1986.

NOWOŚĆ – Pomoc dla rodziców i dzieci w nauce katechizmu.

ucze-sie-katechizmu

NOWOŚĆ – Modlitewnik – Pamiątka I Komunii św.

ide-do-ojca

zycie boze - grupa domowa kolor (Copy)zycie boze - grupa parafialna kolor (Copy)indeks-kandydata-do-bierzmowania

katechizm-bierzmowanieObecny program przygotowania do sakramentu bierzmowania i małżeństwa powstał na fundamencie programu „Życie Boże” opracowanego w Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej w 1997 r. przez bpa Edwarda Dajczaka. Tytuł programu nawiązywał do myśli sługi Bożego bpa Wilhelma Pluty, który podkreślał, iż najważniejszą potrzebą duszpasterską jest rozwijanie życia Bożego w człowieku przez indywidualny oraz osobisty kontakt duszpasterza z wiernymi. To wymaga dojrzałości duchowej głoszącego orędzie zbawcze duszpasterza oraz umiejętności tworzenia małych grup, stanowiących właściwe środowisko budzenia i rozwoju wiary[1].
Dlatego pierwsze wydane materiały w 1998 r, składały się z dwóch części: spotkania dla grup parafialnych i celebracje liturgiczne oraz spotkania grup domowych[2].

Z upływem czasu modyfikowano te materiały i uzupełniano, czego efektem było wydanie ponowne przez Wydział Nauki Katolickiej w 2006 r. nowych pomocy w przygotowaniu do sakramentu bierzmowania i małżeństwa w wersji studyjnej. Całość przygotowania została podzielona na pięć etapów, których przebieg i treść opublikowana została w sześciu osobnych zeszytach: Decyzja w sprawie wiary, Doświadczenie spotkania z Jezusem, Nowe życie w duchu świętym, Powołanie do wspólnoty życia wiary ( 2 zeszyty)  oraz Apostolstwo aż po krańce świata.

W 2016 r. projekt programu „Życie Boże” przygotowania do sakramentu bierzmowania i małżeństwa, po naniesionych sugestiach oraz uwagach duszpasterzy i animatorów, został poprawiony i zaktualizowany oraz wydany w obecnej formie. Zachowano poszczególne etapy formacji oraz tytuły spotkań grup parafialnych i domowych. Zmieniono kolejność etapu przygotowania do małżeństwa przesuwając go na koniec formacji. Zmodyfikowano poszczególne katechezy dla grup parafialnych i domowych. Dołączono trzy nowe katechezy dla rodziców. Nie zmienił się czas realizacji programu, który rozpoczyna się we wrześniu klasy drugiej gimnazjum, a kończy w pierwszej klasie szkoły ponadgimnazjalnej. Pozostawiono przygotowane dla kandydatów indeksy, mające charakter dzienniczka.

Diecezjalny projekt katechezy sakramentalnej był tworzony w duchu nowej ewangelizacji: „nowej w swym zapale, w swych metodach, w swym wyrazie”[3] a także w nawiązaniu do duchowego dziedzictwa, jakie pozostawił biskup Wilhelm Pluta. O potrzebie nowej ewangelizacji nauczał Jan Paweł II: „realizacja naczelnego zadania duszpasterskiego, jakim jest ewangelizacja, obejmująca cały Lud Boży i domagająca się nowej gorliwości, nowych metod i nowego sposobu głoszenia i dawania świadectwa Ewangelii, dziś zwłaszcza potrzebuje kapłanów, którzy bezwzględnie i w pełni przeżywają tajemnicę Chrystusa i potrafią wypracować nowy styl życia duszpasterskiego w głębokiej jedności z papieżem, biskupami i z innymi kapłanami oraz owocnej współpracy z wiernymi świeckimi, szanując i rozwijając różne role, charyzmaty i posługi we wspólnocie kościelnej” (PDV 18). Istnieje w niej różnorodność posługiwania, ale jedność posłannictwa. Osoby świeckie mają obowiązek i prawo do apostolstwa na mocy samego zjednoczenia z Chrystusem, a tego rodzaju apostolstwo nie polega przecież na samym tylko świadectwie życia lecz domaga się również głoszenia Chrystusa słowem[4].

Proponowany program ma prowadzić do osobistego doświadczenia Boga, przeżycia wspólnoty Kościoła oraz odważnego apostolstwa na rzecz Ewangelii[5] – dlatego proponowane spotkania powinny mieć charakter ewangelizacyjny, wspólnototwórczy, spontaniczny i bezpośredni. Miejscem ich realizowania jest parafia. Parafia jako wspólnota nadprzyrodzona odwzorowuje doświadczenia pierwszej wspólnoty apostolskiej. Duszpasterstwo jest budowaniem Kościoła przez głoszenie Słowa Bożego, sakramenty, modlitwę i miłość braterską. Biskup Wilhelm Pluta pisał, że „we wspólnocie Dzieci Bożych, rozmodlonych, zgromadzonych wokół ołtarza, wierzących Bogu, żyjących w nadziei na niekończące się życie, a otwartych bratersko na bliźnich, musi ukazać się Jezus Chrystus”[6].

W tak realizowanej wspólnocie parafialnej ujawnia się „świadoma i dobrowolna przynależność do Kościoła, wola kształtowania życia osobistego parafian w celu realizowania Ewangelii, poczucie odpowiedzialności za parafię”[7]. Potrzeba tak ukształtowanego życia parafialnego wynika z soborowej promocji osób świeckich i dostrzegania ich udziału w potrójnej misji Chrystusa: „jako uczestnicy funkcji Chrystusa – Kapłana, Proroka i Króla, mają świeccy swój czynny udział w życiu i działalności Kościoła. We wspólnotach kościelnych działalność ich jest do tego stopnia konieczna, że bez niej apostolstwo samych pasterzy nie może zwykle być skuteczne” (DA 10). Czynny udział świeckich w życiu sakramentalnym owocuje pracą apostolsko-katechetyczną w rodzinie, parafii, środowisku nauki i pracy[8].

Budowanie wspólnoty parafialnej i rozwój całego duszpasterstwa dzieci, młodzieży i dorosłych zakłada tworzenie w parafii zespołów, grup i wspólnot, tym bardziej koniecznych, że aktualne przemiany socjalne i urbanizacja niszczą podstawowe więzi rodzinne, przyjacielskie i społeczne. Stąd nagląca potrzeba tworzenia w parafiach infrastruktur, czyli mniejszych zespołów, dzięki którym wierni nawiązując bardziej osobiste relacje utworzą dynamiczną wspólnotę parafialną. Oparta na powyższych zasadach pastoralnych katechetyczna propozycja programu przygotowania młodzieży do sakramentu bierzmowania, zakłada zaangażowanie duszpasterzy, osób konsekrowanych, uczestników ruchów odnowy Kościoła, katechetów, animatorów świeckich oraz ścisłą współpracę z rodziną.

Aktualna wersja programu przygotowania do sakramentu bierzmowania i małżeństwa „Życie Boże” obejmuje pięć etapów:

  1. Decyzja w sprawie wiary;
  2. Doświadczenie spotkania z Jezusem;
  3. Nowe życie w Duchu Świętym;
  4. Apostolstwo aż po krańce świata.
  5. Powołanie do wspólnoty życia i wiary;

Pierwszy etap „Decyzja w sprawie wiary” ma za cel zmotywować uczestników do  odważnego i pełnego zaangażowania wejścia na drogę formacji. Obejmuje promocję katechezy sakramentalnej w parafii, zapisy w kancelarii parafialnej, dwa spotkania formacyjne w grupie parafialnej: „Dlaczego warto wierzyć?”, „Dlaczego warto przyjąć sakrament bierzmowania?”, wspólnotową celebrację, spotkania organizacyjne: dla animatorów i w grupach domowych oraz konferencję dla rodziców „Nasze dziecko przygotowuje się do bierzmowania”. Parafialnej promocji katechezy przygotowującej do sakramentu bierzmowania dokonuje się podczas niedzielnego przepowiadania, ogłoszeń parafialnych, strony internetowej parafii czy też osobnych spotkań i konferencji.

Drugi etap „Doświadczenie spotkania z Jezusem” wskazuje na Jezusa Chrystusa, który zna pragnienia i niepokoje młodych i udziela odpowiedzi na ich życiowe pytania. Dobra nowina o zbawieniu oferowana młodemu człowiekowi przynagla go do zmiany sposobu myślenia i życia (nawrócenie) oraz do zastania uczniem Chrystusa. Obejmuje cztery spotkania w grupach parafialnych i cztery spotkania w grupach domowych oraz celebrację liturgiczną „Nabożeństwo pokutne”.

W trzecim etapie „Nowe życie w Duchu Świętym” kandydaci zapoznają się z propozycjami doświadczania wiary we wspólnocie Kościoła. Dowiadują się, że szczególną rolę w przeżywaniu wiary pełni modlitwa i sakramenty. Ten etap obejmuje cztery spotkania w grupach parafialnych i cztery spotkania w grupach domowych, celebrację liturgiczną „Obrzęd przyjęcia znaku krzyża” oraz konferencję dla rodziców „Troska o życie boże w sobie”.

Katechezy czwartego etapu „Apostolstwo aż po krańce świata” zachęcają młodzież do czynnego zaangażowania się w dzieło ewangelizacji Kościoła. Młodzi rozpoznają swoje powołanie i misje jaką maja do spełnienia w Kościele i świecie. Redagują osobiste zobowiązania wynikające z bierzmowania. Etap obejmuje cztery spotkania w grupach parafialnych i cztery spotkania w grupach domowych, celebrację liturgiczną „Celebracja przed przyjęciem sakramentu bierzmowania” oraz konferencję dla rodziców „Trudne zadanie wychowanie dziecka”.

Etap piąty „Powołanie do wspólnoty życia i wiary” stanowi przygotowanie bliższe do sakramentu małżeństwa. Jego pojawienie się zostało uwarunkowane decyzją Konferencji Episkopatu Polski w sprawie katechezy parafialnej na poziomie ponadgimnazjalnym. Przeprowadzone przed laty konsultacje i debata duszpasterska na temat wieku i sposobu przygotowania młodych do bierzmowania w naszej diecezji, zaowocowały podwyższeniem kryterium wieku oraz wydłużeniem okresu formacji. W aktualnej wersji programu katechezy parafialnej dla diecezji zielonogórsko-gorzowskiej przyjęto więc rozwiązanie następujące: przygotowanie bliższe i bezpośrednie do sakramentu bierzmowania i oraz przygotowanie bliższe do sakramentu małżeństwa odbywać się będą w jednym cyklu. Obejmie on czas nauki w gimnazjum i w szkole ponadgimnazjalnej. W związku z tym dodano do programu jednostkę dydaktyczną obejmującą swą tematyką miedzy innymi: rozwój ku pełni człowieczeństwa; kobiecość i męskość; miłość rozumianą jako Boży dar w rękach ludzi; uczucia i seksualność; spotkanie, poznanie i ofiarowanie siebie w miłości; czułość i delikatność oraz prawdę i szczerość, wierność złożonej obietnicy oraz ciało podległe duchowi. Ten etap obejmuje: cztery spotkania w grupach parafialnych i cztery spotkania w grupach domowych (prowadzone przez odpowiednio przygotowaną animatorską parę małżeńską), celebrację liturgiczną „Modlitwa o większą miłość” oraz konferencję dla rodziców „(Wy)bierzmowani –  czy to już koniec?

Wymagania jakie stawia się kandydatom do bierzmowani są następujące: uczestnictwo w spotkaniach formacyjnych, udział w niedzielnej i świątecznej Mszy św. oraz okresowe przystępowanie do sakramentu pokuty i pojednania. Zachęca się również do udziału nabożeństwach okresowych, uczuwaniach czy pielgrzymkach.

Zwraca się uwagę na wartość spotkań formacyjnych dla rodziców, dla których zostały przygotowane osobne konferencje. Propozycją dla rodziców jest także codzienna modlitwa do Ducha Świętego w intencji dziecka przez cały okres trwania katechezy sakramentalnej.

Grupy parafialne

ZOBACZ FRAGMENT KSIĄŻKI
W WERSJI ELEKTRONICZNEJ

Grupy domowe

ZOBACZ FRAGMENT KSIĄŻKI
W WERSJI ELEKTRONICZNEJ

[1] Zob. W. Pluta, W trosce o życie wewnętrzne, Poznań 1980, s.29.

[2] E. Dajczak, R. Sarek, Życie Boże, Spotkania parafialne i celebracje liturgiczne związane z przygotowaniem do sakramentu bierzmowania, Zielona Góra 1998.

[3] Jan Paweł II, Przemówienie do Konferencji Episkopatu Ameryki Łacińskiej (CELAM), Port-au-Prince – Haiti dnia 9 marca 1983 roku, L’Osservatore Romano (ed. polska), (1983) 4, s. 28.

[4] DA 2.3; 6.

[5] M. Majewski, Katecheza wierna Bogu i człowiekowi, Kraków 1986, s. 156-157.

[6] W. Pluta, Vademecum współpracy Ludu Bożego i duszpasterza, Gorzów Wlkp. 1973, s. 6. 6

[7] Tamże

[8] Zob. W. Pluta, Sakrament bierzmowania, Gorzów Wlkp. 1979, s. 81.

Wskazania
do komunikatu w sprawie przygotowania do sakramentu chrztu świętego dziecka dla rodziców i chrzestnych
z dnia 17.10.2016 r.
Znak: B2-6/16

W nawiązaniu do komunikatu dołączam praktyczne wskazania do jego realizacji w parafii:

  1. Komunikat należy odczytać wiernym w niedzielę 23.10. 2016 r. podczas wszystkich Mszy św.
  2. Realizacja programu Chrzest sakramentem wiary zakłada jedno indywidualne spotkanie z rodzicami i trzy grupowe spotkania z rodzicami oraz chrzestnymi zgłaszającymi dziecko do chrztu.
  3. Zaleca się, aby katechezy były prowadzone przez duszpasterzy (Spotkanie pierwsze – indywidualne z rodzicami oraz Instrukcja liturgiczna – Liturgia obrzędu chrztu św.) oraz świeckich katechetów lub odpowiednio przygotowane osoby świeckie (katechezy: Chrzest św. nowym życiem w Chrystusie oraz Rola i zadania rodziców w wychowaniu w wierze dzieci).
  4. Należy zachęcać rodziców, aby przygotowanie do chrztu odbyli jeszcze przed narodzeniem dziecka.
  5. Poszczególne katechezy należy roztropnie rozłożyć w czasie. Unikać należy ich łączenia.
  6. Uczestnikom katechez należy udostępnić książeczkę-poradnik: W. Lechów, Chrzest naszego dziecka. Poradnik dla rodziców i chrzestnych, Zielona Góra 2016. (do nabycia w diecezjalnych księgarniach św. Antoniego, cena 6,00 zł.)
  7. Po zakończeniu formacji należy wręczyć uczestnikom diecezjalne zaświadczenia (do nabycia w diecezjalnych księgarniach św. Antoniego, cena 0,60 gr./1 szt.). Zaświadczenia są podpisane przez wszystkich prowadzących katechezy oraz proboszcza.
  8. Szczegółowe omówienie formacji chrzcielnej dostępne jest w książce: W. Lechów, Chrzest sakramentem wiary. Katecheza przedchrzcielna rodziców i chrzestnych. Pomoce duszpasterskie, Zielona Góra 2016. (do nabycia w diecezjalnych księgarniach św. Antoniego, cena 12 zł.)

Ks. dr Wojciech Lechów
Dyrektor WNK